Arif eşinin üzülmesini bir türlü anlayamamıştı. Çünkü gerçekten buna harcayacak parası yoktu. Bu konuda da eşine karşı şeffaftı. Ancak hal böyleyken neden eşi ona surat asmıştı ki?
Günlerden bir gün Arif yine televizyonun karşısına geçmişti. Konu yakın arkadaşlarının yazlığına geldi.
Arif içinde bulunduğu bu durumları anlayamıyordu. Maddi konuda eşine şeffaf olmak istiyordu. Ancak eşinin isteğine hayır dediği zaman hep bir problem yaşıyordu. Aslında sorunu kendinde değil eşinde arıyordu. Çözümü yanlış yerde aradığı için de hiç çözüm bulamıyordu. Artık iş içinden çıkılmaz bir hal alınca arkadaşının tavsiye istedi.
Aslında Arif düşününce olayları daha iyi anlamaya başladı. Problemin eşinde değil aslında kendisinde olduğunu fark etti.
Günlerden bir gün yine eşi, komşusunun arabasını övüyordu. Arif de olayı anladığı için bu sefer eşinin lafı sonuna getirip, biz de arabayı değiştirelim mi demesini beklemeden şunu söyledi.
Aslında eşi de tam olarak arabayı değiştirelim mi diyecekti. Ama artık Arif’in bu cümlesinden sonra söyleyecek bir şeyi kalmamıştı. İçinden şunu düşünür oldu.
“Zaten Arif’in de niyeti buymuş.”
“Zaten parası olsaymış o da benim gibi düşünüyormuş. “
Arabayı değiştirelim mi diye sormaya gerek kalmadı der hale geldi ve bu sefer hiç tartışmadılar.
Arif çok mutlu oldu ve içinden şunu söyledi.
Bir yanıt yazın