Osman'ın Beklenmeyen Başarısı

O gün evde büyük bir sevinç vardı. Osman'ın dersleri kötü olduğu için anne ve babasının, onun üniversite kazanmasına dair bir beklentisi yoktu. Hal böyleyken çocuklarının 4 yıllık bir bölüm kazandıklarını duyunca havalara uçtular. Babasının bu beklenmedik sonuçla beraber yaşadığı sevinç sarhoşluğuyla ağzından şöyle bir söz çıktı.

-Aferin evlat! Sana sözüm olsun üniversiteyi uzatmadan bitirirsen şu markanın son model arabasını alacağım.

Osman'ın gözleri parlamıştı. Yapabilir miyim acaba diye düşünüyordu. Ama babasının sözünü ettiği marka için 4 yıl diş sıkmaya değer diye düşündü. Arabanın hayaliyle okulun ilk senesini ders bırakmadan geçmişti. Babasının bu sözü onu büyük bir beklentiye sokmuştu ve bu gazla koskoca 4 seneyi uzatmadan bitirmek istiyordu.

Osman Üniversiteyi Bitiriyor

Osman üniversitenin ilk yılında oldukça zorlanmıştı. Yepyeni bir çevre, yepyeni bir şehir, yepyeni dersler, ortam. Bu liste uzar gider ancak Osman, hayali olan araba için hepsine göğüs gereceğini düşünerek yolunda ilerlemeye devam etti. Ne arkadaşlarıyla eğlenmeye çıkıyor, ne kız arkadaş edinmeye çalışıyordu. Şu 4 sene geçse zaten dünyalar benim olacak diye düşünüyordu. Hatta birkaç kere bütünlemeye kaldı ancak üstesinden gelmeyi de bildi. Bu 4 sene bu şekilde, göz açıp kapayıncaya kadar geçmişti ve artık Osman, sabahın ilk otobüsüyle evine dönüyordu.

Osman Eve Döner

Artık hayaline ulaştığını düşünüyordu. Şimdi aklındaki o markanın, o model arabasıyla neler yapabileceğini düşüne düşüne evin yolunu tuttu.

Ve beklenen an gelmişti. Osman 4 senede üniversiteyi bitirmenin gururuyla babasının karşısına geçti.

-Babacım! Ben sözümü tuttum. Sıra sende. Hani nerede arabam?

-Aslan oğlum benim! Babalar sözünü tutar. Aç bakalım o çekmeceyi, arabanın anahtarını alıp şöyle bir tur atıver.

Osman büyük bir hevesle çekmeceyi açtı. Ama içinde babasının söz verdiği marka değil de başka bir marka araba anahtarı vardı.

-Baba! Burada bu anahtardan başka bir anahtar yok. Başka bir yere koymuş olmayasın?

-Yok oğlum! O işte senin araban. Söz verdiğim gibi en son modelini aldım.

Osman'ın Hayal Kırıklığı

Osman’ın dünyası başına yıkılmıştı. Çünkü babası söz verdiği markanın değil de başka bir markanın arabasını almıştı. Bunca sene kendisinin kandırılmış olduğunu düşünüyordu. Anahtarı fırlatıp büyük bir üzüntüyle odasına çıktı.

Bir Babanın Üzüntüsü

-Görüyor musun hatun! Bizim zamanımızda bisiklet bile alınmazdı. Beyefendiye araba almışız beğenmiyor. Neymiş efendim niye o marka değil de şu markaymış. Osman efendi, sen o yüzüne bile bakmadığın arabaya kaç para verdim haberin var mı?
Osman'ın annesi de çaresiz ve üzgün şekilde sadece bakakalmıştı. Osman bu zamana kadar çok fazla isteği olan bir çocuk değildi halbuki. Babası çorap alsa bile sevinirdi.

İnsanların Beklentisi

Sahi neydi Osman’ı mutsuz eden şey? Düne kadar metrobüslerle, metrolarla, otobüslerle yolculuk yapmak zorundaydı. Ama artık son model bir arabası vardı. Babası hiç söz vermemiş olsa havalara uçardı bu arabayı görünce. Kendisi alsa 6 seneden aşağı alamaz, aldığında da çok sevinirdi. Buna sebep olan şey neydi? Araba aynı araba, insanlar aynı insanlar...