Arif eşinin üzülmesini bir türlü anlayamamıştı. Çünkü gerçekten buna harcayacak parası yoktu. Bu konuda da eşine karşı şeffaftı. Ancak hal böyleyken neden eşi ona surat asmıştı ki? Günlerden bir gün Arif yine televizyonun karşısına geçmişti. Konu yakın arkadaşlarının yazlığına geldi. Arif içinde bulunduğu bu durumları anlayamıyordu. Maddi konuda eşine şeffaf olmak istiyordu. Ancak eşinin isteğine hayır dediği zaman hep bir problem yaşıyordu. Aslında sorunu kendinde değil eşinde arıyordu. Çözümü yanlış yerde aradığı için de hiç çözüm bulamıyordu. Artık iş içinden çıkılmaz bir hal alınca arkadaşının tavsiye istedi. Aslında Arif düşününce

Çavuş, diyordu onu tanıyanlar Osman’a, Osman Çavuş. Beş, altı sene kadar olmuştu emekli olalı. Tüm askerlik hayatınca hayal ettiği o baba yadigarı topraklara, Adana’ya dönmüştü. Kırk beş, ellili yaşlarda hayat deneyimi yüksek, marifetli bir adamdı. Evliydi ve iki de oğlu vardı. Askerlikten gelen alışkanlıkla, ailesinden uzakta yaşayabiliyordu. Sebebini söylemeseler de bunu tercih etmişlerdi. Çavuş Adana’da eşi ve çocukları Gemlik’teydi. Çok kısa bir zamanda o köhne, bakımsız ev ve toprakları canlandırmıştı. Bütün bilincini veriyor, bilgi ve marifetini sergiliyordu. Tek başına gece, gündüz demedençalışıyordu. Evinin, bahçesinin, tarlasının, hayvanlarının daha iyi olması için ciddi bedeller ödemişti. Bir yandan tarım, bir yandan kendi çapında